ချစ်ပန်းသစ္စာ

ဒီစာအုပ်ဟာ စာပေလောကမှာ တော်တော်လေး လှုပ်ခတ်မှုဖြစ်စေခဲ့တဲ့ လက်ရာတစ်ခုလို့ ဆိုရပါမယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာရေးဆရာကြီး မာရ်ကေ့စ်ဟာ သူကွယ်လွန်ခါနီးအချိန်မှာ ဒီဝတ္ထုမူကြမ်းကို စိတ်တိုင်းမကျခဲ့ဘဲ "ဒီဝတ္ထုဟာ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်" လို့ သူ့ရဲ့သားတွေကို မှာကြားခဲ့ဖူးတာကြောင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ စာရေးဆရာကြီး ကွယ်လွန်ပြီး ဆယ်နှစ်အကြာမှာတော့ သားဖြစ်သူတွေက ဒီလက်ရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရက်ဘဲ စာဖတ်ပရိသတ်တွေအတွက် အမှတ်တရလက်ဆောင်မွန်အဖြစ် ထုတ်ဝေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုတဲ့အခါမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဂန္ထဝင်ဝတ္ထုကြီးတစ်ပုဒ်အနေနဲ့ မျှော်လင့်တာထက်၊ မှတ်ဉာဏ်ရောဂါ ခံစားနေရတဲ့ စာပေပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ မကုန်ခန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ဖန်တီးမှုစွမ်းအားနဲ့ ပုံကြမ်းပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ခံစားဖတ်ရှုတာက ပိုပြီးအရသာရှိပါလိမ့်မယ် ။

ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင်ကတော့ အန်နာမက်ဒဲလ်လီနာဘတ် (Ana Magdalena Bach) ဆိုတဲ့ အသက် ၄၆ နှစ်အရွယ် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သူမမှာ ဂီတပညာရှင် ခင်ပွန်းသည်တစ်ဦး၊ သားသမီးတွေနဲ့အတူ တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဘဝမှာ ထူးခြားတဲ့ အလေ့အထတစ်ခု ရှိနေတတ်စမြဲပါ။ အဲဒါကတော့ နှစ်စဉ် ဩဂုတ်လ ၁၆ ရက်နေ့ရောက်တိုင်း သူမရဲ့မိခင် အုတ်ဂူရှိရာ ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီကို တစ်ကိုယ်တည်း ကူးတို့သင်္ဘောစီးပြီး သွားရောက်လေ့ရှိတာပါပဲ ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီခရီးစဉ်ဟာ မိခင်ဖြစ်သူကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတတဲ့ သာမန်ဘုရားဖူး ခရီးစဉ်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နှစ်မှာတော့ ဟိုတယ်ဘားမှာထိုင်ရင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရာကနေ သူမရဲ့ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်း စတင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်ဟာ သူမအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိုအမျိုးသားက သူမအိပ်ပျော်နေစဉ် စာအုပ်ကြားထဲမှာ "ဒေါ်လာ ၂၀ တန်" ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ညှပ်ထည့်ပေးခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ သိက္ခာတရားနဲ့ နှလုံးသားဟာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်နာကျင်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်ကပဲ သူမကို တွန်းအားတစ်ရပ် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး နောက်နှစ်တွေရဲ့ ဩဂုတ်လ ခရီးစဉ်တိုင်းမှာ အချစ်စွန့်စားခန်းအသစ်တွေကို ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတော့တယ် ။

မာရ်ကေ့စ်ရဲ့ လက်ရာတွေထဲမှာ အမျိုးသမီးဇာတ်ကောင်ကို ဗဟိုပြုပြီး ရေးဖွဲ့ထားတာ အတော်လေး ရှားပါးပါတယ်။ ဒီဝတ္ထုမှာတော့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လိင်စိတ်ဆန္ဒ၊ အထီးကျန်မှု၊ အိုမင်းရင့်ရော်လာမှုအပေါ် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ လွတ်လပ်မှုကို တောင့်တခြင်းတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သရုပ်ဖော်ထားတာ တွေ့ရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အိမ်ထောင်ရေး သံသယတွေ၊ ကိုယ်တိုင် ဖောက်ပြန်နေပေမယ့် ခင်ပွန်းသည်အပေါ် မယုံသင်္ကာ ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို သဘာဝကျကျ ရေးဖွဲ့ထားပါတယ် ။

ဇာတ်သိမ်းပိုင်းမှာတော့ စာဖတ်သူကို အံ့အားသင့်စေမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ပြသထားပါတယ်။ အန်နာတစ်ယောက် သူမရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဘာကြောင့် ဒီကျွန်းပေါ်မှာ မြှုပ်နှံခံချင်ရသလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို ရှာတွေ့သွားချိန်မှာတော့ ဇာတ်လမ်းက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပါတယ်။ မိခင်ရဲ့ အုတ်ဂူပေါ်မှာ အမည်မသိ အမျိုးသားတစ်ယောက် လာတင်ထားတဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ သစ္စာပန်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း သူမလိုပဲ လျှို့ဝှက်ချစ်သူတစ်ဦး ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို နားလည် လိုက်ရပါတော့တယ်။ ဒီအချက်က သမီးဖြစ်သူ အန်နာဟာ မိခင်ရဲ့ ခြေရာကို နင်းမိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဘဝစက်ဝန်းကပဲ ဆန်းကြယ်နေတာလားဆိုတာ တွေးတောစရာ ဖြစ်စေပါတယ်။

ဘာသာပြန်ဆရာ လူချိုရဲ့ ဘာသာပြန်လက်ရာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောရရင် မူရင်းစာရေးဆရာရဲ့ အာဘော်မပျက်အောင် ချောမွေ့ပြေပြစ်စွာ ပြန်ဆိုထားတာ တွေ့ရပါတယ်။ စာအုပ်နာမည်ကို "ချစ်ပန်းသစ္စာ" လို့ ပေးထားတာကလည်း ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အဓိကပါဝင်တဲ့ "သစ္စာပန်း" (Gladiolus) တွေကို ရည်ညွှန်းသလို၊ အချစ်နဲ့ သစ္စာတရားအကြားက လွန်ဆွဲမှုတွေကိုပါ ပေါ်လွင်စေပါတယ်။

ခြုံငုံသုံးသပ်ရရင် ဒီစာအုပ်ဟာ "One Hundred Years of Solitude" လောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လက်ရာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့်၊ စာရေးဆရာကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ရာမွန်တစ်ခုအနေနဲ့တော့ တန်ဖိုးထား ဖတ်ရှုသင့်တဲ့ စာအုပ်ကောင်းတစ်အုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ လူ့ဘဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ မသေဆုံးနိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်းကို မာရ်ကေ့စ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အမြင်နဲ့ ခံစားဖတ်ရှုလိုသူတွေအတွက် လက်မလွှတ်သင့်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ညွှန်းဆိုလိုက်ပါရစေ။