𝐖𝐨𝐖 𝐄𝐩𝐮𝐛 𝐊𝐟𝐱

  ရဲမြလွင်ရဲ့ "လေပြည်ကလေး၏ တေးဆိုသံ" ဟာ နာမည်လေးအတိုင်းပါပဲ၊ ဖတ်နေရင်းနဲ့ အေးမြတဲ့ လေညင်းလေး တိုးဝှေ့သွားသလို ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ စာရေးသူက သူ့ရဲ့ ဘဝထဲက အမှတ်တရတွေကို ပန်းချီကားတချပ်လို ခပ်ပါးပါးလေး ခြယ်မှုန်းပြထားတာ တွေ့ရပါတယ်။ "ကြွက်စုတ်" လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ "လေလှိုင်းထဲကရေဒီယို" ကနေ ကြားနေရတဲ့ အတိတ်ရဲ့ အသံဗလံတွေဟာ ဖတ်သူကို ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တရတွေဆီ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေမှာပါ။ "ကာလီဖိုးနီးယားမိန်းကလေးများ" နဲ့ "ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးသုံးယောက်အကြောင်း" ဆိုတဲ့ အပိုင်းတွေမှာလည်း စာရေးသူရဲ့ စူးစိုက်ကြည့်တတ်တဲ့ အမြင်တွေကို စိတ်ဝင်စားစရာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် "စာမဖတ်လည်း စာရေးဆရာဖြစ်နိုင်သည်" ဆိုတဲ့ အခန်းက တော်တော်လေး စွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ စာရေးခြင်းဆိုတာကို စာအုပ်ကြီးတွေထဲမှာပဲ ရှာဖွေရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းမှုတွေ၊ ခံစားချက်တွေထဲကနေရော ပုံဖော်လို့ မရဘူးလားဆိုတဲ့ အချက်ကို သူက အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ လှည့်တွေးပြထားတာ။ စာအုပ်တွေထဲက ဗဟုသုတထက်...

  ရဲမြလွင် (သို့မဟုတ်) ဂျပန်ရသစာပေကို မိတ်ဆက်ပေးသူ မြန်မာစာပေလောကမှာ ဘာသာပြန်စာပေတွေကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာကသာ အများဆုံး တိုက်ရိုက်ပြန်ဆိုလေ့ရှိပြီး တခြား ဘာသာတွေကနေ ပြန်ဆိုတာတွေ နည်းပါတယ်။ အဲဒီလို တခြားဘာသာတွေကနေ ဘာသာပြန်ဆိုသူ နည်းပါးတဲ့ အထဲကမှ ဂျပန်စာပေလက်ရာကောင်းတွေနဲ့ မြန်မာစာဖတ်ပရိတ်သတ်ကို အများဆုံး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူကတော့ ဆရာရဲမြလွင်ပါ။ ဂျပန်စာပေလက်ရာကောင်းတွေထဲက ဆရာရဲမြလွင် ပထမဆုံး မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့စာအုပ်ကတော့ ဘော့ကျန် ပါ။ ဆရာရဲမြလွင်ဟာ ဂျပန်စာရေးဆရာ နာစူမဲ့ဆောဆဲကီရဲ့ ဘော့ကျန်စာအုပ်ကို ပထမဆုံးဘာသာပြန်ပြီး စာရေးဆရာအဖြစ် နာမည်ရလာတာပါ။ ဒီစာအုပ်ဟာ ရိုးသားတဲ့ လူသားဆန်တဲ့ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ဟာ ရှုပ်ထွေးတဲ့လောကကြီးနဲ့ တွေ့ကြုံရပုံတွေကို ရေးသားထားတဲ့စာအုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘော့ကျန်ဟာ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ စာအုပ်အဖြစ်သာမကပဲ ရုပ်ရှင်အဖြစ်လည်း အောင်မြင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘော့ကျန်ဘာသာပြန်စာအုပ်နဲ့ပဲ ဆရာရဲမြလွင်ဟာ အမျိုးသားစာပေဆုကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘော့ကျန်ဟာ ဘယ်အချိန်ဖတ်ဖတ် စာပေအရသာအသစ် တမျိုးမျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့အတွက် မြန်မာစာဖတ်ပရိတ်သတ်တွေ ကြိုက်နှစ်သက်ကြတာဖြစ်တယ်လို့ ဘာသာပြန်ဆရာက ပြောပါတယ်။ ဂ...

  အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ပြဇာတ် - အောင်ခင်မြင့် (Theatre of The Absurd) ဒုတိယကမ္ဘာစစ် အပြီးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြဇာတ်ရေးဆရာ အချို့သည် သမားရိုးကျ ဇာတ်ခုံကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့ကြပြီး ဆန်းသစ်သော ပြဇာတ်အသွင်သဏ္ဌာန် တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ နာမည်ကျော် အင်္ဂလိပ်လူမျိုး ဝေဖန်ရေးဆရာ မာတင်အက်စလင် (Martin Esslin) က ထိုပြဇာတ် အမျိုးအစားကို ‘အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ပြဇာတ်’ (Theatre of The Absurd) ဟု ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့၏။ ထိုဝေါဟာရကို အဲလဘတ်ကမူး (Albert Camus) ၏ အက်ဆေးတစ်ပုဒ်မှ ချေးယူသုံးစွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမူးသည် ‘ဆိုင်ဆီးဖတ်၏ ဒဏ္ဍာရီ’ (The Myth of Sisyphus) အက်ဆေး၌ လူသား၏ အခြေအနေသည် ‘အခြေခံအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့’ သည် (essentially absurd) ဟု ဆိုခဲ့၏။ ‘အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြဇာတ် (ဝါ) ဇာတ်ခုံ’ ၏ အရေးအပါဆုံး ဆရာကြီးသုံးဦးမှာ ဆင်မြူရယ်ဘက်ကက် (Samuel Backett)၊ ဟာရိုးပင်တာ (Harold Pinter) နှင့် ယူဂျင်းအိုင်အိုနက်စကို (Eugene Ionesco) တို့ ဖြစ်သည်။ အခြား ထင်ရှားသူများမှာ ဖာနန်ဒိုအရာဘော (Fernando Arrabal)၊ အာသာအဒါမော့ (Arthur Adamov)၊ အက်ဒွပ်အယ်လဘီး (Eward Albee) နှင့် အာသာကိုးပစ် (Arthur Kopit) တို့ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင် ဟန်အမျိုးမျ...

  ၁။   အိုးဝေမဂ္ဂဇင်းအတွက် ရွှေလင်းယုန်ထံ ဆောင်းပါးယူရန် ဆူးလေဘုရားလမ်း ဒဂုန်ဓာတ်ပုံကူးတိုက်အနီး အပေါ်ထပ် ‘ဂျာနယ်ကျော်’ တိုက်သို့ တက်ခဲ့လေသည်။ အဝင်စားပွဲတွင် မိန်းမတယောက်က စာရေးလျက်ရှိသည်။ စာရင်းအင်းစာအုပ်၊ မင်ခွက်၊ ကလောင်တံများ စားပွဲပေါ်တွင် ဆင်ယင်ထားသည်။ ထိုမိန်းမမှာ အသားညိုညို၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ သွယ်လျလျ၊ ရေညှိရောင်နုအင်္ကျီလား မသိ ဝတ်ထားသည်။ မျက်နှာထားမှာ ပြုံးကြောင့်ခြင်းမရှိ။ တည်တည်တင်းတင်းပင် သိက္ခာကို ဆင်ယင်ထားသည်။ အလုပ်၌ ဝင်စားနေဟန်ရှိသည်။ စာရေးမကလေးများလားဟု သာမန်ပင် အောက်မေ့လိုက်သည်။ ရွှေလင်းယုန်ထံမှ စီးပွားရေးဆောင်းပါးတပုဒ် ရခဲ့သည်။ သတင်းစာ ရိုက်သည့်စက္ကူ ဝါကျင်ကျင်ပေါ်တွင် မင်နီဖြင့် ရေးထားသည်။ ကျွန်တော်သည် ဂျာနယ်ကျော်မှအပြန် ကပ်လျက်ရှိ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတိုက်သို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကိုလှဘူး၊ ရွှေညာမောင်တို့နှင့်အတူ ထောင့်ရှိ သဟာယ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ကူးသွားကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် တိုက်မိဖိတ်ကျ၍ ရွှေလင်းယုန်၏ ဆောင်းပါးမှာ လက်ဖက်ရည်များ ပေစိုကုန်ပြီး မင်နီများမှာ ဝါးမှုန်သွားလေသည်။ ဖတ်၍ မရတော့ချေ။ ကျွန်တော်မှာ အားနာသည်နှင့် နောက်ထပ် ရွှေလင်းယုန်ထံသို့ မရောက်တော့ပေ...။ ဂျပန်ခေတ်...

နိဒါန်း   စာဖတ်ပရိသတ်အချို့သည် ဤစာအုပ်၌ပါရှိသော ရုပ်ပုံလွှာဆောင်းပါးများကို (ဝါ) စာတန်းများကို အချို့အချို့သော ဂျာနယ်မဂ္ဂဇင်းတို့၌ ၁၉၄၆ ခုနှစ်မှစ၍၊ ထုံ့ပိုင်းထုံ့ပိုင်း ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်မည်ဟု ထင်ပါသည်။ ဒဂုန်တာရာသည် ဤစာအုပ်ကို ‘ရုပ်ပုံလွှာ’ ဟု အမည်မှည့်ထားရာ၊ ထိုသို့ပင် အမည်မှည့်ထိုက်သည်ဟု ယူဆပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆောင်းပါးများတွင် ဒဂုန်တာရာသည် မိမိ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝက သိကျွမ်းခင်မင်ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ အကြောင်းကို၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ကိုယ်, နှုတ်, နှလုံးအမူအရာတို့မှလည်းကောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လည်းကောင်း တစေ့တစောင်း အကွက်ကောင်း၍ ရေးစီရင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ ထားရှိခဲ့သော ဒဂုန်တာရာ၏ အချို့အချို့သော အယူအဆ အကြားအမြင်တို့နှင့် စပ်လျဉ်း၍ စာဖတ်ပရိသတ်သည် ဒဂုန်တာရာနှင့် သဘောချင်း တိုက်ဆိုင်ခြင်း ရှိချင်မှ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဒဂုန်တာရာ၏စေတနာနှင့် ကလောင်သွေးဆောင်မှုတို့ကိုကား လေးစားကြရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။ စင်စစ်မှာ ဒဂုန်တာရာ၏ ဆောင်းပါးများကြောင့် မြန်မာစာပေတွင် လူ့သမိုင်းရေးပုံရေးနည်း အသစ်တမျိုး တိုးလာပြီဟုပင် ဆိုနိုင်လေသည်။ စာဆိုဉာဏ်ရှိသူတို့သည် လ...

(Dave Pelzer ၏ A Child Called ‘It’ ကို ဆရာသက်ပိုင်မှ မြန်မာပြန်ဆိုခြင်း) “မြင့်မိုရ်တောင်ဦး မကကျူးသည့်” အစရှိတဲ့ မိဘဘုန်းတော်ဘွဲ့တွေကို ကြားဖူးကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မိခင်တွေမှာ မေတ္တာတင်မက အခြားဆိုးရွားတဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းတွေ ရှိနေနိုင်တာကိုရော သတိပြုမိကြပါသလား။ ထုတ်ဖော်ပြောဖို့ရော ရဲကြပါသလား။  ဆရာသက်ပိုင်ဘာသာပြန်တဲ့ အမေ့အိမ်က ငရဲခန်းစာအုပ်ကတော့ မိခင်ဆိုတာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မီးမောင်းထိုးပေးတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် “ကလေးတစ်ယောက်ကြီးပြင်းဖို့ တစ်ရွာလုံး တာဝန်ယူရတယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို သေသေချာချာ သဘောပေါက်သွားအောင် လုပ်ပေးတဲ့ စာအုပ်ပါ။ ဒီထဲမှာ ရက်စက်တဲ့ နှိပ်စက်ပုံတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်တွေ ပါတာကြောင့် စိတ်နုနယ်သူတွေ မဖတ်ဖို့တော့ သတိပေးချင်ပါတယ်။ ဒီထဲမှာ ကလေး ၄ နှစ်သားကနေ ၁၂ နှစ်သား (သူ ကယ်ဆယ်ခြင်းမခံရခင်) အထိ ဖြစ်ရပ်တွေကို ကလေးရှုထောင့်ကနေ ဖော်ပြထားတာကြောင့် ပိုပြီးကရုဏာသက်ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကြင်နာပြီး အိမ်မှုကိစ္စနိုင်နင်းတဲ့ မိခင်အဖြစ်ကနေ မကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူကို အံ့ဩမိပါတယ်။ သူမဟာ ကလေးင...