Not out of Hate မုန်း၍မဟူ - ဂျာနယ်ကျော် မမလေး

 

Not out of Hate

"မုန်း၍မဟူ" - ဂျာနယ်ကျော် မမလေး

 

၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့သည့် ဂျာနယ်ကျော်မမလေး၏ "မုန်း၍မဟူ" ဝတ္ထုသည် မြန်မာစာပေလောက၏ မော်ကွန်းတင်ရမည့် လက်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုများ ရောယှက်စီးဆင်းနေသည့် ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်း ခေတ်တွင်ပင် ဤဝတ္ထုသည် လူသားတို့၏ ဆက်ဆံရေး၊ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဝိရောဓိများကို ထင်ဟပ်ပြနေသည့် မှန်တစ်ချပ်သဖွယ် ဆဲလ်ဆက်သစ်လွင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသော အိမ်ထောင်ရေး ဇာတ်လမ်း နောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းသော လူမှုဘဝ အကွဲအပြဲများကို စာရေးသူက ရသမြောက်စွာ ဖွင့်ချပြခဲ့သည်။

"မုန်း၍မဟူ" ဝတ္ထုသည် ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းတွင် အခန်းဆက် ဝတ္ထုရှည်ကြီးအဖြစ် စတင်မွေးဖွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အနုပညာကို အပေးအယူမလုပ်လိုသော စာရေးဆရာမနှင့် စာမျက်နှာ ကန့်သတ်ချက်ကြား ရုန်းကန်နေရသော စာတည်းအဖွဲ့ကြား ပဋိပက္ခမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဂျာနယ်ကျော်မမလေးသည် စာမျက်နှာငဲ့၍ ဇာတ်လမ်းကို အမြန်အဆုံးသတ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ကလောင်မှောက် ဆန္ဒပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဝေသူ မောင်ကျော်က စာမျက်နှာအဆမတန် များပြားသွားသဖြင့် အရှုံးပေါ်နိုင်သည့်တိုင် ဤလက်ရာမွန်ကို တန်ဖိုးထားသောကြောင့် ၂ ကျပ်တည်းဖြင့် စွန့်စားထုတ်ဝေခဲ့သည်။ မောင်ကျော်က သူ၏အမှာစာတွင် သူတို့၏ "ယိုယွင်းချက်များ" ကို ဝန်ခံခဲ့သလို စာရေးဆရာတို့၏ သဘာဝကိုလည်း ယခုကဲ့သို့ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည် -

"စာရေးဆရာ ဖြစ်ချင်၍ စာရေး၏၊ စာရေး၍ စာရေးဆရာဖြစ်သည်ဟု အများက အသိအမှတ်ပြုကာ ထောမနာ ဩဘာ ပေးလာကြသော အခါမှာကား စာရေးဆရာဆိုသူ ခမျာများမှာ စာမရေးနိုင်သော ရောဂါနှင့် တိုးတတ်ကြလေသည်။"

ဝတ္ထု၏ ပဓာနဇာတ်ကောင် ဦးစောဟန်သည် ကိုလိုနီခေတ်လွန် မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ဆိုးမွေတစ်ခုဖြစ်သည့် "အနောက်တိုင်းကို အထင်ကြီးလွန်းသော" စိတ်ရောဂါ စွဲကပ်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြန်မာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အတွေးအခေါ်၊ စည်းကမ်းနှင့် လူနေမှုပုံစံတို့မှာ အနောက်တိုင်း စံနှုန်းများဖြင့်သာ မွန်းကျပ်နေခဲ့သည်။ ဦးစောဟန်သည် သူ၏ဇနီး ဝေဝေကို ချစ်သော်လည်း သူ၏ချစ်ခြင်းမှာ ဝေဝေကို သူလိုချင်သော "ဘိုဆန်သော ပုံစံခွက်" ထဲသို့ အဓမ္မ သွတ်သွင်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤပဋိပက္ခကို ပိုမိုသိသာစေသည်မှာ ဝေဝေ၏ မိခင် စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးမှ ပေးပို့သော စာဖြစ်သည်။ မိခင်၏စာသည် လောကီအာရုံများကို စွန့်ပယ်သည့် (Lokanigrodha) တရားဓမ္မ နယ်ပယ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဦးစောဟန်၏ ဝါဒမှာကား ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် ပြင်ပဂုဏ်ဒြပ်ကိုသာ အသားပေးသည့် ဝါဒဖြစ်သည်။ ဦးစောဟန်သည် မိမိယဉ်ကျေးမှုကို အပေါ်ယံ အလှအပအဖြစ်သာCurate လုပ်လိုသည့် (Bicultural Hybrid) တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကပင် ဝေဝေအတွက် ကြီးမားသော ဓားစာခံဘဝကို ရောက်စေခဲ့သည်။ တရုတ်ဘာသာပြန် အမှာစာတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ဤဝတ္ထုသည် "အနောက်တိုင်းကို အထင်ကြီးချင်တာတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နိမ့်ကျတယ်လို့ ထင်တဲ့ လူငယ်တွေအတွက် သတိပေးတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံ" ပင် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကောင်တို့၏ နေအိမ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ အတွေးအခေါ် စစ်တလင်းကို မြင်နိုင်သည်။ ဦးစောဟန်၏ အိမ်သည် ယဉ်ကျေးမှုကို ပြခန်းသဖွယ် ခင်းကျင်းပြသထားသည့် အလှပြနယ်မြေ ဖြစ်သော်လည်း ဝေဝေတို့အိမ်မှာကား ရိုးရာဓလေ့ကို လက်တွေ့နေထိုင်နေသည့် (Lived Tradition) ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။

ဤခြားနားချက်များသည် ရိုးရှင်းသော အလှအပဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်ကောင်တို့၏ ဘဝအပေါ် ထားရှိသော မတူညီသည့် စံနှုန်းများကို ထင်ဟပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မုန်း၍မဟူ" ဟူသော ခေါင်းစဉ်သည် အမုန်းကြောင့် ပျက်စီးသွားရခြင်း မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာလွန်ကဲမှု (Ultra-love) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော ဝေဒနာကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည်။ ဦးစောဟန်သည် ဝေဝေကို တကယ်ချစ်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် သူ၏ချစ်ခြင်းသည် အပြန်အလှန် နားလည်မှုထက် မိမိ၏အလိုအတိုင်း "ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုခြင်း" နှင့် "စိုးမိုးလိုခြင်း" ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤမေတ္တာလွန်ကဲမှုသည်ပင် ချစ်သူကို မွန်းကျပ်စေပြီး အဆုံးတွင် ဝေဒနာနှင့် သေဆုံးခြင်းကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

စာပေဗိမာန်ဆု ရွေးချယ်ရေး ကော်မတီက ဤဝတ္ထုနှင့် ပတ်သက်၍ အောက်ပါအတိုင်း သုံးသပ်ခဲ့သည် -

 

"စေတနာအပြည့် ရှိလင့်ကစား အမြင်တူမှု၊ လိုက်လျောနိုင်မှုတို့ မများသောကြောင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်ရသော အိမ်ထောင်ရေး ဘဝတစ်ခု"

 

ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ မြန်မာ့စာပေလက်ရာ (Global Resonance)

 

ဤဝတ္ထုသည် မြန်မာ့စိတ်စရိုက်ကို အခြေခံထားသော်လည်း လူသားအားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သော လူမှုဝိရောဓိများကို ဖော်ထုတ်နိုင်သောကြောင့် နိုင်ငံတကာတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သည်။

တရုတ်ဘာသာစကား: ၁၉၈၅ ခုနှစ်တွင် "ဘူရှီဟဲန် (Bishihcn)" အမည်ဖြင့် ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်မှ ကျီးလျှံဖန်နှင့် ယောင်ပင်ယံတို့က ပြန်ဆိုခဲ့ပြီး အုပ်ရေ ၉,၁၀၀ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။

ဥဇဘက်ဘာသာစကား: ဥဇဘက်နိုင်ငံတွင် အုပ်ရေ ၈၀,၀၀၀ အထိ စံချိန်တင် ဘာသာပြန် ထုတ်ဝေခဲ့သည်။

ရုရှားဘာသာစကား: ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် သိပ္ပံအကယ်ဒမီမှ V.D Mazo က ပြန်ဆိုခဲ့ပြီး အုပ်ရေ ၃၀,၀၀၀ ထုတ်ဝေခဲ့သည်။

အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကား: ၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် "NOT OUT OF HATE" အမည်ဖြင့် Margaret Aung Thwin က ပြန်ဆိုခဲ့သည်။

ပြင်သစ်ဘာသာစကား: ၁၉၉၄ ခုနှစ်တွင် ပါမောက္ခ ဂျွန်ကလိုဒ် အိုဂျေနှင့် စာရေးဆရာမ၏သမီး ဒေါက်တာခင်လေးမြင့်တို့က ပြန်ဆိုခဲ့သည်။

"မုန်း၍မဟူ" ဝတ္ထုသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ၇၀ နီးပါးက ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တိုင် အဖိုးတန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤဝတ္ထုသည် ကျွန်ုပ်တို့အား မေးခွန်းတစ်ခု မေးနေပါသည်။ မေတ္တာတရားသည် အပြန်အလှန် လေးစားမှု ကင်းမဲ့သွားသောအခါ၊ မိမိ၏ စံနှုန်းများကိုသာ တစ်ဖက်လူအပေါ် အတင်းအဓမ္မ ပုံသွင်းလိုသောအခါ ၎င်းသည် မေတ္တာ မဟုတ်တော့ဘဲ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သွားတတ်ကြောင်း သတိပေးနေသည်။

ယနေ့ခေတ် ဒစ်ဂျစ်တယ်လူမှုဘဝနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ပေါင်းစုံရောယှက်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အခြားသူများအပေါ် သို့မဟုတ် မိမိ၏ ချစ်သူခင်သူများအပေါ် "ဦးစောဟန်" သဖွယ် ပြုမူမိနေပါသလား။ မိမိ၏ စေတနာဟု အမည်တပ်ထားသော လွှမ်းမိုးမှုများက တစ်ဖက်လူကို မွန်းကျပ်စေ နေပါသလားဟူသော အတွေးဖြင့် "မုန်း၍မဟူ" ကို ပြန်လည်ဖတ်ရှု ဆင်ခြင်ကြည့်သင့်ပါကြောင်း တိုက်တွန်းအပ်ပါသည်။

Download Epub Kfx