THE ADVENTURES OF DON QUIXOTE by Miguel de Cervantes

 

ယောမင်းကြီး စာအုပ်တိုက်

အမှတ် ၅၁

 

 

ဒွန်ကီဟိုတေး

သို့မဟုတ်

သူရဲကောင်းများကို စိန်ခေါ်သူ

သီမင်းခိုင်

 

 

THE ADVENTURES OF DON QUIXOTE

by

Miguel de Cervantes

 

မီဂွယ် ဒီ ဆာဗင်တီး (၁၅၄၇ – ၁၆၁၆)

ဒွန်ကီဟိုတေး - သီမင်းခိုင်

 

စာအုပ်တစ်အုပ်၏ စာမျက်နှာများကြားတွင် ကိုယ့်ဝိညာဉ်ကို ခေတ္တခဏ ပေါင်နှံပြီး လက်တွေ့လောကကို မေ့လျော့ဖူးသည့် အခိုက်အတန့်မျိုး သင်ကြုံဖူးပါသလား။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကျော်က စပိန်နိုင်ငံ၊ လာမန်ချာခရိုင်မှ အလွန်ဆို ကီယာနို (Alonso Quixano) ဟုခေါ်သော လူကြီးမင်းတစ်ယောက်မှာမူ ထိုအခြေအနေကို အစွန်းရောက်စွာ ခံစားခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူသည် သူရဲကောင်းစွန့်စားခန်းစာအုပ်များထဲတွင် နစ်မျောသွားရာမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် 'ဒွန်ကီဟိုတေး' ဟု ကမ္ဘာကသိမည့် အမည်နာမတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စိတ်ကူးယဉ်သူရဲကောင်း လောကထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာကျော်လက်ရာကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ စပိန်စာရေးဆရာကြီး မီဂွယ် ဒီ ဆာဗင်တီး (Miguel de Cervantes) ဖြစ်သည်။ ဆာဗင်တီး၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းသည် သူဖန်တီးခဲ့သော ဒွန်ကီဟိုတေးကဲ့သို့ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အနိမ့်အမြင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် စပိန်တပ်မတော်တွင် အမှုထမ်းစဉ် တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်း၌ လက်တစ်ဖက် ပျက်စီးခဲ့ရသလို၊ ပင်လယ်ဓားပြများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ ၅ နှစ်ကြာမျှ ကျွန်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

စာရင်းအင်း မကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အကြွေးများတင်ကာ ထောင်ကျနေစဉ်အတွင်း သူသည် ဤကမ္ဘာကျော်ဝတ္ထုကို စတင်ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိဘဝ၏ ခါးသီးသော အခက်အခဲများကို နာကျည်းမည့်အစား ရယ်မောဖွယ်ရာ ဂန္ထဝင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့သော ဆာဗင်တီး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အံ့မခန်းပင်။ ထူးခြားချက်မှာ သူသည် ကမ္ဘာကျော်စာဆိုတော်ကြီး ဝီလျံရှိတ်စပီးယားနှင့် တစ်နေ့တည်း (၁၆၁၆ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၂၃ ရက်) တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာ့စာပေလောကအတွက် အစားထိုးမရသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆာဗင်တီး၏ ဝတ္ထုသည် မည်မျှ ဟာသမြောက်ပြီး လူကြိုက်များသနည်းဟူမူ စပိန်ဘုရင် တတိယဖိလစ်၏ မှတ်ချက်က သက်သေခံနေပါသည်။

"စာအုပ်ဖတ်ပြီး ဒီလောက် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်နေတယ်ဆိုတော့ အင်း... ကျိန်းသေပါတယ်။ ဒီသကောင့်သားဟာ ဆာဗင်တီးရဲ့ ဒွန်ကီဟိုတေးကို ဖတ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။"

ဒွန်ကီဟိုတေးသည် အလယ်ခေတ် နယ်လှည့်သူရဲကောင်းများ၏ မဖြစ်နိုင်သော စွန့်စားခန်းစာအုပ်များကို အလွန်အကျွံ ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ သူသည် စာအုပ်များကို ခန်းလုံးပြည့် ဝယ်ယူနိုင်ရန် မိမိပိုင်ဆိုင်သော မြေဩဇာကောင်းသည့် လယ်ယာမြေများကိုပင် ရောင်းချခဲ့သူဖြစ်သည်။ နေ့ညမပြတ် အိပ်ရေးပျက်ခံ ဖတ်ရှုလွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုစိတ်ကူးယဉ်မှုများသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အဆိပ်အတောက်ကဲ့သို့ ပြည့်လျှမ်းလာခဲ့သည်။

ဤအချက်သည် ခေတ်သစ်လူသားများအတွက်လည်း သတိပြုစရာ ဖြစ်နေပါသည်။ ဒွန်ကီဟိုတေးက စာအုပ်ထဲတွင် နစ်မျောသကဲ့သို့၊ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း လူအများမှာ Social Media ပေါ်က အတုအယောင် ကမ္ဘာများ၊ လှပအောင် ပြင်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်များကြားတွင် နစ်မျောကာ လက်တွေ့ဘဝနှင့် ဝေးကွာနေတတ်ကြသည်။ ဝါသနာတစ်ခုသည် အစွန်းရောက်သွားသည့်အခါ လူတစ်ဦး၏ အသိစိတ်ကို မည်သို့ လွှမ်းမိုးသွားနိုင်ကြောင်း ဒွန်ကီဟိုတေး၏ ရူးသွပ်မှုက သက်သေပြနေပါသည်။

ဒွန်ကီဟိုတေး၏ စိတ်ကူးအာရုံသည် လက်တွေ့လောကကို သူမြင်ချင်သကဲ့သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ စုတ်ချာသော ထမင်းဆိုင်ကလေးကို ခမ်းနားသည့် ရဲတိုက်ကြီး အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ထမင်းဆိုင်ရှင်ကို မြို့စားကြီး အဖြစ်လည်းကောင်း မြင်ယောင်ခဲ့သည်။ အထင်ရှားဆုံးသော အခန်းမှာမူ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ လေရဟတ်များကို လက်တံရှည်လျားသော ဘီလူးကြီးများ အဖြစ် ထင်မှတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အပိုင်းဖြစ်သည်။

လေရဟတ်ရွက်နှင့် ထိခိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ် လိမ့်ကျသွားသည့်တိုင် ၎င်းမှာ မှော်ဆရာ၏ ပြုစားမှုကြောင့် ဘီလူးများက လေရဟတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်သည်ဟုသာ သူအခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ လက်တွေ့လောကကို မည်သို့ အနက်ဖွင့်ဆိုတတ်ကြောင်း ဤဖြစ်ရပ်က စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖော်ပြနေပါသည်။

ဒွန်ကီဟိုတေး၏ လုပ်ရပ်တိုင်းအတွက် အဓိကမောင်းနှင်အားမှာ သူ၏စိတ်ကူးထဲမှ မင်းသမီးလေး ဒါဆီးနီးယား (Dulcinea del Toboso) ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင် ရိုးသားသော လယ်သူမလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒွန်ကီဟိုတေး၏ မျက်စိထဲတွင်မူ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်းသမီးဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲတိုင်း၊ စွန့်စားခန်းတိုင်းမှာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခရီးစဉ်တွင် မပါမဖြစ်သူမှာ ရဲဘက်တော် ဆန်ချိုပန်ဇာ (Sancho Panza) ဖြစ်သည်။ ဆန်ချိုသည် 'ကျွန်းတစ်ကျွန်း၏ ဘုရင်ခံ' ဖြစ်လာမည့် ရိုးစင်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဒွန်ကီဟိုတေး၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာသူဖြစ်သည်။ ဒွန်ကီဟိုတေးက စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဆန်ချိုက လက်တွေ့ကျမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မတူညီသော လူနှစ်ဦးကြားက သစ္စာရှိမှုနှင့် အိပ်မက်များကို မျှဝေခံစားပုံမှာ ဤဝတ္ထု၏ အသက်သွေးကြောပင် ဖြစ်သည်။

'ဒွန်ကီဟိုတေး' ဝတ္ထုသည် အလယ်ခေတ် သူရဲကောင်းစနစ်၏ မဖြစ်နိုင်သော အရေးအသားများကို သရော်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒွန်ကီဟိုတေးသည် သိုးအုပ်ကြီးများကို ရန်သူ့စစ်တပ်ကြီးများအဖြစ် ထင်မှတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သလို၊ လမ်းတွင်တွေ့သော ဘုန်းကြီးများကိုလည်း မင်းသမီး 'ဒါဆီးနီးယား' ကို ဖမ်းဆီးလာသော မှော်ဆရာများဟု ထင်မှတ်ကာ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ရယ်မောဖွယ်ရာ ရှုံးနိမ့်မှုများကြားမှပင် သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံရသဖြင့် သွားများကျိုးသည့်တိုင်အောင် သူသည် အားနွဲ့သူများကို ကာကွယ်ရန်နှင့် မတရားမှုကို နှိမ်နင်းရန်ဟူသော သူရဲကောင်းဆန်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤနေရာတွင် စာရေးဆရာက လူသားတို့၏ မဆုတ်မနစ်သော ရဲရင့်မှုကို သရော်ချက်နောက်ကွယ်၌ သိမ်မွေ့စွာ ဖော်ပြသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒွန်ကီဟိုတေးသည် ရူးသွပ်သူတစ်ဦးလော (သို့မဟုတ်) မိမိယုံကြည်ချက်အတွက် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားသူတစ်ဦးလော ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရူးသွပ်မှုသည် လောကကြီးကို ယုတ်ညံ့သည့်အတိုင်း မမြင်ဘဲ၊ မြင့်မြတ်သည့်အတိုင်း မြင်ချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အရိုးနှင့် အရေသာရှိသော မြင်းအိုကြီး ရိုစီနန့် (Rocinante) ကို စီးကာ အခက်အခဲများကို မမှုဘဲ စွန့်စားခဲ့သည်။

ခေတ်သစ်လောကတွင် ရှင်သန်နေသော ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ ရင်ထဲ၌လည်း ဒွန်ကီဟိုတေးတစ်ယောက် ရှိနေတတ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ လက်တွေ့မကျသော အိပ်မက်များကို မက်တတ်ကြပြီး၊ အောင်မြင်ရန် ခဲယဉ်းသည့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ ဒွန်ကီဟိုတေးကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြေအနေများကို အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

သင်ရော... သင့်ဘဝရဲ့ လေရဟတ်တွေ (အခက်အခဲတွေ) ကို ဘယ်လို သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ရင်ဆိုင်နေပါသလဲ?

Download Epub Kfx