𝐖𝐨𝐖 𝐄𝐩𝐮𝐛 𝐊𝐟𝐱

  မူးယစ်ဝေသော နွေဦးညများ — ဒဂုန်တာရာ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးချိန်မှာ ဇာတ်လမ်းတွေထက် အရင်ဆုံး ပြန်သတိရတာက ရာသီဥတုတွေပါ။ မိုးစက်သံ၊ ညအမှောင်၊ လရောင်၊ လယ်ကွင်းနံ့၊ ပင်လယ်လေ။ ဒဂုန်တာရာက လူတွေကို မိတ်ဆက်မပေးခင် သူတို့နေထိုင်ရာ ကမ္ဘာရဲ့ အပူအအေးကို အရင်ခံစားခိုင်းတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် စာမျက်နှာပေါ်က ဇာတ်ကောင်တွေဟာ ဟိုးတစ်ခေတ်က လူတွေဖြစ်နေပေမယ့် ကိုယ်နဲ့ သိပ်ဝေးမနေဘူး။ စာအုပ်အမည်နဲ့ တူတဲ့ ပထမဆုံးဝတ္ထုက မြို့ပြနွေဦးညတစ်ညဆီ ခေါ်သွားတယ်။ နွေဦးဆိုတိုင်း ပန်းနံ့နဲ့ လေပြေချည်းရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ မိုးရေစိုနေတဲ့လမ်း၊ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်၊ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုနဲ့ မနက်ဖြန်ကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမယ်မှန်း မသေချာသူတွေလည်း ရှိတယ်။ လှပတဲ့ရာသီဥတုနောက်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို အသာကလေး တွဲထည့်ထားတဲ့အတွက် ခေါင်းစဉ်ပုဒ်ပြီးတာနဲ့ စာအုပ်ရဲ့အသံကို ကောင်းကောင်းကြားရပြီ။ ဝတ္ထုတို ၂၈ ပုဒ်ပါဝင်ပြီး မူရင်းစာရေးဆရာတွေက နိုင်ငံခြား၊ ခေတ်ခြား၊ ရေးဟန်ခြားသူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်အုပ်တည်းမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်မနေဘူး။ ဒဂုန်တာရာရဲ့ ရွေးချယ်မှုနဲ့ မြန်မာစကားပြန်ဆိုပုံက ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ်ကို မမြင်ရတဲ့ချည်တစ်မျှင်နဲ့ ဆက်ပ...

  ၁။   အိုးဝေမဂ္ဂဇင်းအတွက် ရွှေလင်းယုန်ထံ ဆောင်းပါးယူရန် ဆူးလေဘုရားလမ်း ဒဂုန်ဓာတ်ပုံကူးတိုက်အနီး အပေါ်ထပ် ‘ဂျာနယ်ကျော်’ တိုက်သို့ တက်ခဲ့လေသည်။ အဝင်စားပွဲတွင် မိန်းမတယောက်က စာရေးလျက်ရှိသည်။ စာရင်းအင်းစာအုပ်၊ မင်ခွက်၊ ကလောင်တံများ စားပွဲပေါ်တွင် ဆင်ယင်ထားသည်။ ထိုမိန်းမမှာ အသားညိုညို၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ သွယ်လျလျ၊ ရေညှိရောင်နုအင်္ကျီလား မသိ ဝတ်ထားသည်။ မျက်နှာထားမှာ ပြုံးကြောင့်ခြင်းမရှိ။ တည်တည်တင်းတင်းပင် သိက္ခာကို ဆင်ယင်ထားသည်။ အလုပ်၌ ဝင်စားနေဟန်ရှိသည်။ စာရေးမကလေးများလားဟု သာမန်ပင် အောက်မေ့လိုက်သည်။ ရွှေလင်းယုန်ထံမှ စီးပွားရေးဆောင်းပါးတပုဒ် ရခဲ့သည်။ သတင်းစာ ရိုက်သည့်စက္ကူ ဝါကျင်ကျင်ပေါ်တွင် မင်နီဖြင့် ရေးထားသည်။ ကျွန်တော်သည် ဂျာနယ်ကျော်မှအပြန် ကပ်လျက်ရှိ ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်းတိုက်သို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကိုလှဘူး၊ ရွှေညာမောင်တို့နှင့်အတူ ထောင့်ရှိ သဟာယ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ကူးသွားကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် တိုက်မိဖိတ်ကျ၍ ရွှေလင်းယုန်၏ ဆောင်းပါးမှာ လက်ဖက်ရည်များ ပေစိုကုန်ပြီး မင်နီများမှာ ဝါးမှုန်သွားလေသည်။ ဖတ်၍ မရတော့ချေ။ ကျွန်တော်မှာ အားနာသည်နှင့် နောက်ထပ် ရွှေလင်းယုန်ထံသို့ မရောက်တော့ပေ...။ ဂျပန်ခေတ်...

နိဒါန်း   စာဖတ်ပရိသတ်အချို့သည် ဤစာအုပ်၌ပါရှိသော ရုပ်ပုံလွှာဆောင်းပါးများကို (ဝါ) စာတန်းများကို အချို့အချို့သော ဂျာနယ်မဂ္ဂဇင်းတို့၌ ၁၉၄၆ ခုနှစ်မှစ၍၊ ထုံ့ပိုင်းထုံ့ပိုင်း ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်မည်ဟု ထင်ပါသည်။ ဒဂုန်တာရာသည် ဤစာအုပ်ကို ‘ရုပ်ပုံလွှာ’ ဟု အမည်မှည့်ထားရာ၊ ထိုသို့ပင် အမည်မှည့်ထိုက်သည်ဟု ယူဆပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆောင်းပါးများတွင် ဒဂုန်တာရာသည် မိမိ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝက သိကျွမ်းခင်မင်ခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ အကြောင်းကို၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ကိုယ်, နှုတ်, နှလုံးအမူအရာတို့မှလည်းကောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လည်းကောင်း တစေ့တစောင်း အကွက်ကောင်း၍ ရေးစီရင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ ထားရှိခဲ့သော ဒဂုန်တာရာ၏ အချို့အချို့သော အယူအဆ အကြားအမြင်တို့နှင့် စပ်လျဉ်း၍ စာဖတ်ပရိသတ်သည် ဒဂုန်တာရာနှင့် သဘောချင်း တိုက်ဆိုင်ခြင်း ရှိချင်မှ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဒဂုန်တာရာ၏စေတနာနှင့် ကလောင်သွေးဆောင်မှုတို့ကိုကား လေးစားကြရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။ စင်စစ်မှာ ဒဂုန်တာရာ၏ ဆောင်းပါးများကြောင့် မြန်မာစာပေတွင် လူ့သမိုင်းရေးပုံရေးနည်း အသစ်တမျိုး တိုးလာပြီဟုပင် ဆိုနိုင်လေသည်။ စာဆိုဉာဏ်ရှိသူတို့သည် လ...