𝐖𝐨𝐖 𝐄𝐩𝐮𝐛 𝐊𝐟𝐱

  မှန်ကန်ခြင်းနှင့် ရဲရင့်ခြင်း   သတ္တိနှင့် သစ္စာ၊ မှန်ကန်ခြင်းနှင့် ရဲရင့်ခြင်းတို့သည် ဒွန်တွဲနေ၏။ သစ္စာမဲ့ သူသည် သတ္တိမဲ့သူဖြစ်၏။ သစ္စာရှိသူသည် သတ္တိရှိသူဖြစ်၏။ သစ္စာကို သတ္တိနှင့် စောင့်ထိန်းရ၏။ သတ္တိဆိုရာ၌ မှန်ကန်သော ကိစ္စကို ရဲဝံ့စွာ ပြုလုပ်ခြင်းသာ မဟုတ် သေး။ မကောင်းမှုကို စောင့်ထိန်းနိုင်ခြင်း၊ မှားယွင်းသော ဆန္ဒလောဘကို ချုပ် တည်းနိုင်ခြင်း၊ အောင့်အည်း သည်းခံနိုင်ခြင်းတို့သည်လည်း သတ္တိမည်၏။ မှန်ကန်ခြင်းနှင့် ရဲရင့်ခြင်းလည်း ထိုနည်းအတူ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အမှီသဟဲ ပြုနေ၏။ ပင်ကိုယ်မူလက မည်မျှပင် ရဲရင့်သူဖြစ်နေစေကာမူ မမှန်ကန်သောအမှုကို ပြုလိုက်မိပြီဟု မိမိကိုယ်မိမိ ထင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုသူ၏ ရဲရင့်ခြင်းတို့ သည် ပျောက်ကွယ်သွား၍ ကြောက်ရွံ့သူအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ ဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် သာဓကပြုပါမည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၅ နှစ်ကျော်က ဖြစ်ပါသည်။ ကာယကံရှင်များ မှာမူ လူ့ဘောင်၌ မရှိကြတော့ပြီ။ ဦးအောင်ဒွန်း ...။ ကျွန်တော်တို့ရွာမှ ရွာသူကြီး ဦးအောင်ဒွန်း။ အင်မတန်မှ ရဲရင့်သတ္တိရှိသည်ဟု ကျော်ကြားသည်။ သူခိုးဓားပြကို လက်ရဖမ်းခဲ့ဖူး၍ နာမည်ကောင်းလက် မှတ်နှင့် ဆုတော်ငွေများ ရခဲ့ဖူးသည...

  လေးဦးသတ္တဝါ   ရွာတစ်ရွာဝယ်၊ အိမ်တစ်ခုတွင် အဘိုးအိုရယ်၊ သမီးပျိုရယ်၊ ဝက်တစ်ကောင်ရယ်၊ ခွေးလေး တစ်ကောင်ရယ်ရှိ၏။ အဘိုးအိုမှာ အသက် ၆ဝ ကျော်ပြီ။ လူကျန်းမာသည် ဆိုရသော်လည်း ဇရာဖြင့် ပိန်ခြောက်ကာ အရိုးပေါ် အရေတွန့်နေသည်။ သမီးပျိုလည်း ဖခင်နည်းတူ ကြုံလှီလှ၍ အပျိုဟုဆိုရသော်လည်း သူ့အသက်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် ခဲယဉ်းသည်။ ဝက်ကား လူများ အသားအရေ ခန်းခြောက်သလောက် ဝက်က ဆူဖြိုးသည်။ ပိဿာ ၅ဝ ကျော်ပြီဟု တွက်ဆရသည်။ ခွေးငယ်ကမူ ဝက်ကကြီးသည်နှင့် အမျှ အကောင်ငယ်လှသည်။ အသက်ကြောင့်မဟုတ်၊ သူ့ပင်ကိုက အပုအညှက် ကလေးဖြစ်သည်။ သူသည် ငါးခါလည်လောက်မျှ ရှိပြီဖြစ်၍ ဝက်ထက် ၄ နှစ်ကျော် ကြီးသည်။ ဝက်နှင့်သူ တွေ့စက ဝက်က သူ့ထက်ပင်နိမ့်သေးသည်။ အလျားတို သေးသည်။ သို့သော် ၃ လကျော်မှစ၍ သိသိသာသာကြီး ကွာခြားလာခဲ့ရာ၊ ယခုဆိုလျှင် ဝက်က မိမိထက် နှစ်ပြန်မြင့်သည်။ အလျား သုံးဆမက ရှိသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်မှာလည်း ခွေးငယ်အဖို့ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ သူ ဤအိမ်ရောက်၍ ခွေးလားမြောက်မှ ယင်းသို့ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ယခုခါ စတုတ္ထ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် တစ်နှစ်တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကောင်၊ တစ်ကောင်သော ဝက်အဖော် နှင့် နေခဲ့ရသည်။ ပထမနှစ်(သူ့သခင်များ မှည့်ခေါ်ကြသည့်အတိုင်း) ‘ဖိုး...

  သတ္တဝါတို့၏သံသရာ - သော်တာဆွေ ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ်ပဲပျော်   လွန်ခဲ့သောလက တစ်ခုသော နေ့လယ်ခင်းဝယ် ကျွန်တော်သည် မြေနီကုန်းသို့ ကိစ္စတစ်ခုနှင့် သွားရင်း ဓနိရည်ဆိုင်ရှေ့ ဖြတ်လျှောက်မိသည်၌ ထိုဆိုင်မှ သင်းပျံလာသည့် ကဇော်ရနံ့သည် ကျွန်တော်၏ အတိတ်ဘဝကို ရုတ်တရက်သတိရစေစဉ်မှာပင် “ဗျို့ … ကိုကြင်ဆွေကြီးရဲ့ အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားတော့မှာလား။ ဒီများ ခဏမဝင်တော့ဘူးလား”ဟူသော သရော်တော်တော်အသံကို ကြားရ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး နှစ်ယောက် ...။ အခုန လှမ်းပြောလိုက်သူက ကိုမြဟန်။ နောက်တစ်ယောက်က ကုလား အပ္ပနား ...။ သူတို့ ဓနိရည်ဆိုင်တံစက်မြိတ်အောက် မြေပြောင်ပြောင်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လျက်၊ သူတို့ရှေ့မှာတော့ ပလတ်စတစ်ခွက်ကလေး တစ်လုံးစီနှင့်၊ အလယ်ခေါင်က ဓနိရည်ပုလင်းငယ် ခေါင်းပြတ်ကလေးတစ်လုံး၊ ဓနိရည်က ဖင်ကပ်။ ယခု ဘီဘီအယ်လ်ခေတ်တွင် သောက်ခွက်သည် ရှေးတရုတ်လိုင်စင်စီများ လက်ထက်တုန်းကလို ပုလင်းဖင်ပြတ်များ မဟုတ်။ ပလတ်စတစ်ခွက်များကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထုတ်၍ ပေးထားသော်လည်း ဓနိရည်ထည့်သော အာတားဝင် ဘိလပ်ရည် ပုလင်းဖြူများကိုကား မညီမညာ ခေါင်းများကိုရိုက်ချိုးထား၏။ ဤပုလင်းမျိုး အကောင်းဖြစ်၍ ရောင်းစားသေ...