𝐖𝐨𝐖 𝐄𝐩𝐮𝐛 𝐊𝐟𝐱

  ခြင်ထောင် ................ ကျွန်တော် နှစ်တန်းနှစ်တွင် ခြင်ထောင်တစ်လုံး အပိုင်စားရခဲ့ပါသည်။ မိသားစုကုတင်ကြီးပေါ်တွင် အဖေ၊အမေ၊ နှစ်နှစ်အရွယ် ကျွန်တော့်ညီငယ်တို့နှင့် လူကောင်တဖြည်းဖြည်းကြီးလာနေသော ကျွန်တော်ပါ အတူ အိပ်ကြ၍ အဆင်မပြေတော့။  ကုတင်ရော၊ခြင်ထောင်ပါ ကြပ်လာသည်ကိုး။  ဒီလိုနှင့် ကျွန်တော့်တွင်ကိုယ်ပိုင်ခြင်ထောင်တစ်လုံးရလာသည်။  သို့သော် မိသားစုအခန်းထဲတွင် ကျွန်တော်အိပ်ခွင့်မရ။ အပြင်ဘက်ဧည့်ခန်းတွင် ခြင်ထောင်ထောင်အိပ်ရမည်တဲ့။  ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဒါအတွေ့အကြုံသစ်မဟုတ်လား။  ကျွန်တော်ရသည့် ခြင်ထောင်က တစ်ယောက်အိပ် ဇာခြင်ထောင်အဖြူရောင်အဟောင်းလေး။  အဖေလူပျိုကတည်းက သုံးခဲ့သည့်ခြင်ထောင်မို့ ဝါကျင့်ကျင့်ပင်ဖြစ်နေပြီ။  အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့အိမ်တွင် တီဗွီတစ်လုံးရှိသည်။  ကျွန်တော်အိပ်ရမည့်နေရာက တီဗွီနှင့်ကပ်လျက်။ ညည ကိုးနာရီ ပေါင်ချိန်ဇာတ်လမ်းတွဲအပြီး အိပ်ချင်လာလျှင် အဖေအသင့်ထောင်ပေးထားသည့် ခြင်ထောင်ထဲလှိမ့်ဝင်သွားရုံသာ။  ကဲ..ဘယ်လောက်တောင်ဇိမ်ရှိလိုက်လဲ။  တခါတရံ အိမ်နီးနားချင်းများ တီဗွီလာကြည့်ကြလျှင် ​တော့ နည်းနည်းဂွကျတာရှ...

  ဟေ့..ဖလိုးမ ခက်ဇော်   ထီးအစုတ်တွေ၊ ဓာတ်မီးအစုတ်တွေ တို့လို့ တွဲလောင်း ချိတ်ထားတဲ့ ထမ်းပိုးကို သူ့ရဲ့ လေးတိုင်စင် တဲအိမ်လေးရှေ့ ဝုန်း ခနဲ ပစ်ချလိုက်တာနဲ့.. ကိုကြက်ရိုး မူးလာပြီဆိုတာ တပိုင်းလုံးသိပါပြီ။ တပိုင်းလုံးလည်း သိပြီဆိုမှတော့ ကိုကြက်ရိုးမိန်းမ မဌေးနဲ့ ကလေးတွေလည်း မသိပဲ ဘယ်နေမလဲ။ တပတ်ဆယ်ရက်နီးပါး.. ရွာစဉ်လှည့်.. ထီး၊ဓာတ်မီးပြင်ခရီးစဉ်ကအပြန်၊ ငွေလျှံလာတဲ့ ကိုကြက်ရိုး အိမ်ကိုတန်းမပြန်ပဲ လမ်းထိပ်က. သန်းဆန်းအရက်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားပြီဆိုတာနဲ့ မဌေးက နီးစပ်ရာကောင်ကို ခါးထစ်ခွင်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကို လက်ဆွဲလို့... သူ့အမေ အိမ်ကို ရထားတွဲကြီးလို တသီကြီးပြေးကြတာပဲ။ မပြေးလို့ကလည်းမရ။ လူကသာ ကြက်ရိုး။ မူးပြီဆို ဂျူဒိုမန်းကွဆိုပြီး မိန်းမနဲ့ကလေးတွေကို လက်သွေးတတ်တာကိုး။ ကိုကြက်ရိုးက ဘယ်သူမှမရှိတော့တဲ့ သူ့အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်လေးမှာ ပစ်လှဲလိုက်တယ်။ တန်းမှာလှမ်းထားတဲ့ ပုဆိုးပိုင်းလေးကို ခေါင်းခုပြီး သူ့ မိန်းမနာမည်ကို ခေါ်တယ်။ "ဟေ့ကောင်မ..မိဌေး...ဟေ့..မိဌေး..နင်တို့ဘယ်မှာလဲ" ထုံးစံအတိုင်း ပြေးကြပြီဆိုတာ ကိုကြက်ရိုး.သိလိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူကလည်း ထုံးစံမပျက်ပါပဲ။ "ဟေ့... ဟိုဘက်အိမ်က... ဖလိုးမ.. နင်...

(၁) မရှမ်းမ မှာ သား‌သုံးယောက်ရှိတယ်။ မရှမ်းမဟာ တခုလပ်လား။ မုဆိုးမလား ဘာလဲတော့မသိဘူး။ လင်မရှိတာတော့ သေချာတယ်။ ဒီ ဘိလပ်မြေစက်ရုံကုန်းကြီးအစွန် မှာ အရက်ဆိုင်တဆိုင် ဘွားခနဲ ပေါ်လာမှ လူတွေက မရှမ်းမ နဲ့ သားသုံးယောက် ကို တွေ့ဖူးကြတာ။ မရှမ်းမတို့ သားအမိတွေ ဘယ်ကလာလဲ။ မရှမ်းမတို့ သားအမိ ဘာတွေဖြစ်လာတာလဲ ဘယ်သူမှမသိ။ သိစရာလည်းမလို။ ဟိုင်းဝေးလမ်းမနဲ့ နာရီဝက်လောက်သွားရတဲ့ ဒီလိုနေရာမှာ အရက်ဆိုင် တဆိုင် လာဖွင့်တာနဲ့တင် အတော်လေး ဟုတ်နေပြီလေ။ ပိတောက်ပင်ဖားဖားကြီးအောက် သွပ်အဟောင်းတွေမိုး၊ ဗီနိုင်းကာထားတဲ့ မရှမ်းမ ဆိုင်ကလေးဟာ စဖွင့်ကတည်းက ရောင်းရပါတယ်။ ဘိလပ်မြေစက်ရုံက အလုပ်သမားတွေရော၊ အနီးအပါး အစိုးရရုံးက လူတွေရော ညနေဆို စတည်းချကြတာပေါ့။ ကော်စားပွဲဝိုင်းလေးတွေပတ်လည် ‌ခွေးခြေခုံ ကိုယ်စီနဲ့ အရက်ဝိုင်းလေးတွေဟာ နေစောင်းပြီဆို သူတို့ကို တခဏတာ ကြီးစိုးမယ့် အရှင်သခင်များကို စမျှော်နေပါပြီ။ ထမင်းနဲ့ တွဲစားရတဲ့ ကြက်သား၊ ဝက်သား၊ ဆိတ်ကလီဇာ စတဲ့ ဟင်းတွေ၊လက်ဖက်သုတ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးသုတ်၊ ပဲပုတ်ဆီဆမ်း၊ ဒညင်းသီးပြုတ်၊ အာပြဲခြောက်ဖုတ်လို  အမြည်းတွေအပြင် တခါတလေ ခရုပြုတ်ဟင်းရည်လေးပါ ရတတ်သေးတဲ့ မရှမ်းမ ...

စာအုပ်အမည်_ထားဝယ်နှင်းဆီ ရေးသားသူ_ခက်ဇော် စာအုပ်အမျိုးစား_epub Download Here  

ရေးနော ဘောပင်လေးတွေနဲ့ စာရေးဖူးကြလား။ စာရေးရတဲ့ လက်ကိုင်နေရာမှာ အပြာရောင်အကြည်လေးနဲ့ နောက်ဘက်မှာက အဖြူရောင် ဘောပင်လေးလေ။ အခုချိန်မှာ အင်္ဂလိပ်လိုစာလုံးပေါင်းလည်း ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့သလို အသံထွက်ကလည်း ရေးနော ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အဲ့ဒီဘောပင်လေးတွေကို ကျောင်းသားဘဝတောက်လျှောက် ရေးနောဘောပင်လို့ ခေါ်ခဲ့တာပါပဲ။ ရေးနော ဘောပင်လေးတွေမှာ မှင်ချောင်းအချွန်နဲ့ အတုံးနှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ ကျောင်းသားတွေကတော့ မှင်ချောင်းအချွန်ကို ကြိုက်ကြတာများပါတယ်။ လက်ရေးလှတာကိုး။ ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီ ရေးနောဘောပင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အခုအချိန်အထိ အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းဟာ လွမ်းစရာလား၊ နာကြင်စရာလား၊ ရယ်စရာလားတောင် မခွဲတတ်တော့ပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းက ဒီလို။ ကျွန်တော်တို့ခေတ်က အဝေးသင်ခေတ်။ အထူးသဖြင့် ပဲခူးလို နယ်မြို့လေးမှာ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး Day တက်တယ်ဆိုတာ ငွေကြေးအဆင်ပြေတဲ့ သားသမီးတွေအလုပ်ပါ။ ဒါတောင် တချို့သူဌေးသားသမီးတွေက အဝေးသင်ပဲတက်ကြတာ။ အချိန်ကုန်သက်သာတယ်။ တခြားအလုပ်လုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော်က ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ်တက်ဖို့လုပ်နေချိန်မှာပဲ အလုပ်ထွက်လုပ်ရတယ်။ အသက် ၁၆ နှစ်ကျော်ဝန်းကျင်ပေါ့။...

ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက် ရန်ကုန်မှာနည်းနည်းအနေကြာလာပြီး အပေါင်းအသင်းကလဲ စုံလာခဲ့ပါပြီ ။ မခိုင်ကရဲ့ ပတ်စ်ပို့ ပွဲစားအလုပ်က သိပ်အလုပ်မဖြစ်တော့တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်ရဲ့ နေစရိတ် ၊ စားစရိတ်က တော်တော်ခက်ခဲလာခဲ့ပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်တို့အခန်းမှာ မကြာခဏ လာစတည်းချတတ်တဲ့ စာကလေး ကျေးဇူးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ဟာ သုံးနိုင်ဖြုန်းနိုင်တဲ့ကာလတစ်ခုကို မကြာခင်ရောက်လာပါတော့တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ဘော်ဒါထဲ သွားအတုတစ်ချောင်းရှေ့မှာတပ်ထားတဲ့ ဖျာပုံသား စာကလေးဟာ ဖဲကို မာကင်ပေးရိုက်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ် ။ သူ့ဆီကနေ ဖဲမာကင် ပေးတဲ့ ပညာကို ကျွန်တော်ရယ် စိုးကျော်ရယ် ဆည်းပူးရတာပေါ့ဗျာ ။ စာကလေးက လုံး၀ မဖောက်ရသေးတဲ့ ပါကင်ဖဲထုတ်အသစ်ကို လက်ရာခြေရာမပြတ်ပါကင်မပြတ် မာကင်ပေးတာတို့ ၊ ဝိုင်းထဲမှာ ဆေးလိပ်မီးခိုးငွေ့နဲ့ မှုတ်ပြီး မာကင်ပေးတာတို့ ၊ ဇယ်တောက်တဲ့ ဘောစိမှုန့်လေးတွေ လက်မှာပွတ်ပြီး မာကင်ပေးတာတို့ အစုံတတ်တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ကလဲ နဂိုကတည်းက အားနေ ရှမ်းကိုးမီးရိုက်နေတဲ့အခံကရှိတော့ သိပ်မသင်လိုက်ရပါဘူး တတ်သွားရော။ အသေးစိတ် မာကင်ပေးနည်းတွေတော့ မပြောတော့ပါဘူးဗျာ ။ စိုးကျော်ရော ကျွန်တော်ရော မာကင်ကျွမ်းသွားတ...