၁၀ လွှာ - ချိုပိန်းနောင်
၁၀ လွှာ - ချိုပိန်းနောင်
ချိုပိန်းနောင်ရဲ့ "၁၀ လွှာ" ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ မြို့ပြရဲ့ အေးစက်စက်နိုင်တဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရင်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒီစာအုပ်က မြို့ပြရဲ့ လူနေမှုစနစ်ထဲမှာ ကိုယ့်ဘဝကို အသားကျအောင် နေထိုင်နေရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပုံဖော်ထားတာပါ။ ဓာတ်လှေကားမရှိတဲ့ ဆယ်လွှာတိုက်ခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရတဲ့ ဇာတ်ကောင်ဟာ တိတ်ဆိတ်မှုကို မြတ်နိုးသူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း မြို့ပြသားတွေရဲ့ ပုံမှန်လည်ပတ်နေတဲ့ ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာ ရုံးလောကထဲမှာ ကျင်လည်နေရသူ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီဝတ္ထုထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာက လူတွေရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ချဉ်းကပ်ပုံပါ။ ဇာတ်ကောင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် သူများတွေရဲ့ အပူတွေကို စုပ်ယူပေးနိုင်တဲ့ "ဖော့တုံး" တစ်တုံးလို ခံယူထားပြီး၊ သူ့ဘဝထဲကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ လူတွေရဲ့ ကြေကွဲစရာတွေ၊ အခက်အခဲတွေကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်ပေးတတ်သူပါ။ တစ်ဖက်တိုက်က ပန်းချီဆရာမလေးရဲ့ အထီးကျန်မှု၊ စကားပြောရတာ အဆင်မပြေတဲ့ သူဌေးသမီးရဲ့ တစ်မူထူးခြားတဲ့ ဟန်ပန်တွေ၊ ပြီးတော့ တိုက်ပေါ်က ထူးဆန်းတဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ အဒေါ်ကြီးတို့ရဲ့ အကြောင်းတွေက မြို့ပြရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်းက ပုံရိပ်တွေ။
စာအုပ်ထဲမှာ "တစ်ယောက်တည်း နေတာနဲ့ အထီးကျန်တာ မတူဘူး" ဆိုတဲ့ အချက်ကို ပေါ်လွင်အောင် ရေးပြသွားတာက တကယ့်လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ထပ်တူကျလွန်းလှပါတယ်။ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ဘဝဟာ သမားရိုးကျဆန်ပြီး ရုံးသွား၊ အိမ်ပြန်၊ အချိန်တန်ရင် လစာထုတ် စတဲ့ စက်ရုပ်ဆန်တဲ့ ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေပေမဲ့၊ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အမှောင်ထဲမှာ လှေကားတက်ရမှာကို ကြောက်တတ်တဲ့ အကြောက်တရားလေးတွေ၊ သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာတတ်တဲ့ စိတ်လေးတွေက ရှိနေပြန်တယ်။
လူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝအတွက် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ရတဲ့အခါမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အချစ်ထက် "လုံခြုံမှု" ကို ပိုပြီး ဦးစားပေးတတ်ကြတဲ့ လူ့သဘာဝကို မြင်တွေ့ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ မြို့ပြရဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေကြားမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံခြုံမှုရှိအောင် ဘယ်လို တည်ဆောက်ကြမလဲ ဆိုတာကို ဒီဝတ္ထုက မေးခွန်းထုတ်သွားသလိုပါပဲ။
Comments
Post a Comment
တခုခု ပြောထားခဲ့ပါ။