လေပြည်ကလေး၏ တေးဆိုသံ

 

ရဲမြလွင်ရဲ့ "လေပြည်ကလေး၏ တေးဆိုသံ" ဟာ နာမည်လေးအတိုင်းပါပဲ၊ ဖတ်နေရင်းနဲ့ အေးမြတဲ့ လေညင်းလေး တိုးဝှေ့သွားသလို ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ စာရေးသူက သူ့ရဲ့ ဘဝထဲက အမှတ်တရတွေကို ပန်းချီကားတချပ်လို ခပ်ပါးပါးလေး ခြယ်မှုန်းပြထားတာ တွေ့ရပါတယ်။

"ကြွက်စုတ်" လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ "လေလှိုင်းထဲကရေဒီယို" ကနေ ကြားနေရတဲ့ အတိတ်ရဲ့ အသံဗလံတွေဟာ ဖတ်သူကို ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တရတွေဆီ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေမှာပါ။ "ကာလီဖိုးနီးယားမိန်းကလေးများ" နဲ့ "ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးသုံးယောက်အကြောင်း" ဆိုတဲ့ အပိုင်းတွေမှာလည်း စာရေးသူရဲ့ စူးစိုက်ကြည့်တတ်တဲ့ အမြင်တွေကို စိတ်ဝင်စားစရာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။

အထူးသဖြင့် "စာမဖတ်လည်း စာရေးဆရာဖြစ်နိုင်သည်" ဆိုတဲ့ အခန်းက တော်တော်လေး စွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ စာရေးခြင်းဆိုတာကို စာအုပ်ကြီးတွေထဲမှာပဲ ရှာဖွေရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းမှုတွေ၊ ခံစားချက်တွေထဲကနေရော ပုံဖော်လို့ မရဘူးလားဆိုတဲ့ အချက်ကို သူက အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ လှည့်တွေးပြထားတာ။ စာအုပ်တွေထဲက ဗဟုသုတထက် ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုဖတ်မလဲဆိုတဲ့ အနုပညာကို ဒီနေရာမှာ အထင်းသား မြင်လိုက်ရသလိုပါပဲ။ လူတွေရဲ့ သေဆုံးခြင်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အကြောင်းတွေကို ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ "ဘာဖြစ်လို့ လူတွေသေနေကြတာလဲရှင်" နဲ့ "ကြောက်တယ်မောင်ရယ်" ဆိုတဲ့ အပိုင်းတွေကလည်း စာရေးသူရဲ့ အတွေးစတွေကို လိုက်ပါ ခံစားကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေသလို ရှိနေတယ်။

"ဝိုင်အရက်အေးအေးနှင့် နှလုံးသားနွေးနွေး" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်လေးကတင် ဒီစာအုပ်ပေးမယ့် ရသကို အတိုင်းသား မြင်နေရပါတယ်။ စာရေးသူရဲ့ ဘဝခရီးတလျှောက် "ကုန်ဆုံးသွားသောအချိန်များ" ကို သူဘယ်လို တန်ဖိုးထားခဲ့သလဲဆိုတာက စာဖတ်သူအတွက် စဉ်းစားစရာ တခုခု ကျန်ရစ်စေမှာပါ။

ဘဝရဲ့ အနုအရင့်တွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးနဲ့ ထိထိမိမိ ခံစားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီစာအုပ်က အဖော်ကောင်းတခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တဲ့အခါ စာရေးသူရဲ့ လေပြည်ကလေးက သင့်ဆီမှာ တေးဆိုသံတချို့ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပါလိမ့်မယ်။

#whisperofwords

#ရဲမြလွင်

#လေပြည်ကလေး၏တေးဆိုသံ

#ဟာရုကီမူရာကာမိ