မဂျိုးကို ဘယ်လို ပြောရပါ့ - ခင်လှိုင်ကြူ

စာရေးသူ၏ အမှာစာ

“မဂျိုးကို ဘယ်လို ပြောရပါ့” ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုဟာ ၁၉၈၂ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလထုတ် ငွေတာရီမဂ္ဂဇင်းမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုရှည် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီကာလက မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည်ကို အများဆုံး လျှောက်လွှာစာရွက်နဲ့ ၂၅ မျက်နှာလောက်ပဲ ရေးလေ့ရှိရာက ဒီဝတ္ထုက စာမျက်နှာ ၄၀ ကျော်အထိ ရှည်သွားတော့ ဆရာအယ်ဒီတာက ရှည်တယ်ဆိုပြီး ဖြတ်တောက်လိုက်မှာ စိုးရိမ်မိပါသေးတယ်။ ဆရာအယ်ဒီတာက မဖြတ်မတောက်ဘဲ စာလုံးပွိုင့်သေးသေးနဲ ရိုက်ပြီး ထည့်ပေးပါတယ်။ ဒါတောင်မှ စာမျက်နှာ ၂ဝ ကျော် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျွန်မရေးခဲ့တဲ့ မဂ္ဂဇင်း ဝတ္ထုတွေထဲမှာ အရှည်ဆုံးပါပဲ။

ဒီဝတ္ထုကို စာဖတ်သူ အတော်များများက နှစ်ခြိုက်ခဲ့ကြတယ်လို့ သိရပါတယ်။ မကြာမီမှာပဲ ရုပ်ရှင် ရိုက်ချင်တယ်လို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ကမ်းလှမ်းလာပါတယ်။ ကုမ္ပဏီနာမည် မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်က မဂ္ဂဇင်းထဲက ဝတ္ထုဖတ်ပြီး တော်တော် သဘောကျသွားတယ် ထင်ပါရဲ့။ ဝတ္ထုပါတဲ့နေရာကို သေသေချာချာ မင်နီ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ မဂ္ဂဇင်းကိုင်ပြီး ရောက်လာကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင်စိစစ်ရေးက သူတို့မူနဲ့ မကိုက်ညီတာ ပါတယ်ဆိုပြီး ခွင့်မပြုခဲ့ပါဘူး။ နောက် ဒါရိုက်တာ တစ်ဦးကလည်း ကမ်းလှမ်းလာပြီး ထပ်တင်တယ်။ အရင်တစ်ခါလိုပဲ ခွင့်မပြုတာကြောင့် ရုပ်ရှင် မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

သည့်နောက်မှာ ပန်းချီ မြိတ်ဝင်းထိန်က ရုပ်ပြ ဆွဲချင်တယ်လို့ ငွေတာရီကတစ်ဆင့် ကမ်းလှမ်းလာပြန်တယ်။ မြိတ်ဝင်းထိန်နဲ့ လူချင်း မသိပါဘူး။ အခုထိလည်း မဆုံဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက ဒီဝတ္ထု မဂ္ဂဇင်းမှာ ပါတုန်းက သရုပ်ဖော်ပန်းချီ ဆွဲခဲ့တဲ့သူ။ သူ သရုပ်ဖော် ဆွဲခဲ့တဲ့ပုံက လှလည်းလှ၊ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်သရုပ်လည်း ပေါ်အောင် ဆွဲပေးထားတဲ့ ပန်းချီဆရာပါ။ ရုပ်ပြဆွဲဖို့ သူ့ကို ကျွန်မ ခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။

မဂ္ဂဇင်းမှာ ပါပြီးဝတ္ထုဖြစ်လို့ စာပေစိစစ်ရေးနဲ ပြဿနာ မဖြစ်လောက်ဘူး ထင်ရပေမဲ့ စာပေစိစစ်ရေးက ခွင့်မပြုပြန်ဘူး။ လူမှုရေးဖောက်ပြန်မှု ပါဝင်နေတဲ့အတွက် ဇာတ်လမ်းပြင်မှ ခွင့်ပြုမယ်လို့ ဆိုတဲ့အကြောင်း ပန်းချီဆရာက လူလွှတ် ပြောလာတယ်။ ကျွန်မသဘောကတော့ ကိုယ့်ဝတ္ထုကို မပြင်နိုင်ဘူး၊ ပြင်ရမယ်ဆိုရင် မထုတ်ရုံပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီဆရာက တစ်ပုဒ်လုံး ဆွဲပြီးနေပြီ။ ပန်းချီဆွဲတယ် ဆိုတာ နည်းနည်းနောနော အားထုတ်မှု မဟုတ်။ သူ့ကို အားနာမိတယ်။ ဒါကြောင့် ဇာတ်လမ်းကို စိစစ်ရေး ခွင့်ပြုနိုင်မယ့်အတိုင်း ကြိုက်သလို ပြင်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဇာတ်လမ်းဟာ ကိုယ့်ဇာတ်လမ်း မဟုတ်တဲ့အတွက် စာရေးဆရာနာမည် လုံးဝ မထည့်နဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ မြိတ်ဝင်းထိန်ရဲ့ ရုပ်ပြ ထွက်လာတယ်။ စာရေးဆရာ နာမည်မပါ၊ နာမည်က “မသိလို့လား၊ မချစ်လို့လား” ဖြစ်သွားတယ်။ စာပေစိစစ်ရေး ခွင့်ပြုဖို့ ပြင်လိုက်ရတဲ့ အခန်းတချို့က လွဲပြီး မူရင်းဝတ္ထုကို ပုံဆွဲထားတဲ့အတိုင်း ထည့်လိုက်ရပုံပါပဲ။ ရုပ်ပြက ခေတ်ကောင်းချိန်၊ မြိတ်ဝင်းထိန်ရဲ့ ပန်းချီကလည်းလှတော့ ရုပ်ပြကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ များခဲ့ပုံရပါတယ်။ ဗီဒီယိုသမားတွေ မျက်စိကျစရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

စာရေးဆရာကတော့ စိတ်ပျက်မိတယ်။ ဇာတ်လမ်း ပြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် မူရင်းဝတ္ထုရဲ့ ဦးတည်ချက်နဲ့ ဇာတ်ကောင်စရိုက်တွေက တက်တက်စင် လွဲသွားပြီကော။

ကျွန်မဝတ္ထုမှာ စရိုက်မတူတဲ့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်နဲ့ သူတို့ကြားက ကံဆိုးတဲ့ မိန်းမငယ်ကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။ တစ်ယောက်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် နေတတ်ပုံ ရပေမဲ့ ပွင့်လင်းသူ၊ တာဝန်သိတတ်သူ၊ အနစ်နာခံတတ်သူ။ တစ်ယောက်က ရိုးသားပုံရပေမဲ့ အုံ့ပုံးသမား၊ တာဝန် ရှောင်တတ်သူ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူ။ အဲဒီ မတူတဲ့ ဇာတ်ကောင် နှစ်ယောက်မှာ အဓိက ဇာတ်ကောင်ကလေးရဲ့ စရိုက်ဟာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းအောင် ပျက်စီးသွားတယ်လို့ စာရေးသူအနေနဲ့ ခံစားရပါတယ်။

မြိတ်ဝင်းထိန်ရဲ့ ရုပ်ပြကို ဗီဒီယိုရိုက်ခဲ့တာ သုံးလေးကြိမ်လောက် ရှိမယ် ထင်ပါတယ်။ ဗီဒီယိုရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလာတဲ့အခါ ပန်းချီဆရာက မူရင်းဝတ္ထုရှင် စာရေးဆရာဆီ လွှတ်ပါတယ်။ စာရေးဆရာဆီက ဝယ်သွားပြီး ရုပ်ပြအတိုင်း ဗီဒီယို ရိုက်ကြတယ်။ ဘယ်သူတွေနဲ့ ရိုက်တယ်၊ ဘယ်လို ရိုက်ထားတယ် ဆိုတာ ကျွန်မက စိတ်မဝင်စားဘူး။ ကိုယ့်ဇာတ်လမ်းက ပျက်သွားပြီကိုး။ သူတို့ကလည်း ရိုက်ပြီးတဲ့ အခွေတောင် ပေးဖော်မရကြဘူး။ ဝမ်းမနည်းပါဘူး၊ စိတ်လည်း မဆိုးပါဘူး။

ခုနှစ်တော့ မမှတ်မိပါဘူး။ နောက်ဆုံး ရောက်လာတဲ့ လူငယ်ကလေး နှစ်ယောက်ကတော့ မူရင်းဝတ္ထုအတိုင်း ရိုက်မယ်ပြောလို့ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ အခွေ ထွက်တော့လည်း လေးလေးစားစား လာပေးတယ်။ ကြော်ငြာတောင် ပါသေး။ သူတို့ကျတော့ မူရင်းဝတ္ထုအတိုင်း ရိုက်ခွင့်ရသား။ မိုးကောင်း ဗီဒီယို ထုတ်လုပ်ဖြန့်ချိရေးက ဒါရိုက်တာ ညီညီထွန်းလွင် ရိုက်ကူးပြီး မင်းဦး နှစ်ကိုယ်ခွဲ၊ ထက်ထက်မိုးဦးက မဂျိုး၊ ဇာတ်လမ်းနာမည်က “အက်ဆစ် ကတ္တီပါ” တဲ့။ ကျွန်မကတော့ သူတို့ ရိုက်ထားတာကို ကြိုက်တာ မကြိုက်တာ အပထား။ ကိုယ့်ဝတ္ထုအတိုင်း ရိုက်တာဆိုတော့ ကျေနပ်တာပေါ့။

ဟိုလူပြော ဒီလူပြောနဲ ကြားမိတာကတော့ မဂျိုး ဇာတ်လမ်းကို နောက်ထပ် ဗီဒီယိုထွက်တာ တွေ့သလိုလို။ ဆင်တူရိုးမှား ဖြစ်သလိုလို။ ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ တစ်ခုပဲ သဘောကျမိတာက ကျွန်မရဲ့ဇာတ်ကောင် မဂျိုးကလေးက နှစ်အတန်ကြာအောင် ဗီဒီယို မင်းသမီးကလေး ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။

တကယ်တော့ ဝတ္ထုရေးတဲ့သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ သူဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ အမြဲရှိနေပါတယ်။ အချိန်ကာလတွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပျောက်ပျက်မသွားပါဘူး။ ဒါကြောင့် မဂျိုးကို ပြန်ထုတ်မယ် ဆိုတော့ ကိုယ်ဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေနဲ ပြန်တွေ့ရသလို ခံစားရပါတယ်။

သည်ဝတ္ထုက မဂ္ဂဇင်းဝတ္ထုရှည် တစ်ပုဒ် ဆိုပေမဲ့ တော်တော်ကလေး ရှည်ပါတယ်။ လုံးချင်းထုတ်မယ် ဆိုတော့ စာအုပ်အဖြစ် ထုတ်နိုင်ဖို့ မူရင်းဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်၊ အသုံးအနှုန်းကို မပြင်ဘဲ ဆီလျော်တဲ့ ဇာတ်ကွက်တချို့ကိုပဲ ဖြည့်စွက်ထားပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးဆယ်ကျော်က ငွေတာရီ စာဖတ်ပရိသတ် အနေနဲ့ ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ စာဖတ်သူတွေအတွက် ပြန်လည် ဆန်းသစ်တဲ့ ခံစားမှုဖြစ်ပြီး မဖတ်ဖူးသေးတဲ့ စာဖတ်ပရိသတ် အတွက်လည်း ခံစားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

သည်ဝတ္ထုကို လုံးချင်းဝတ္ထုအဖြစ် ထုတ်ဝေပေးတဲ့ Wisdom House စာအုပ်တိုက်ကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။