Kafka on the Shore - ကမ်းခြေပေါ်မှာ ကက်ဖကာ - မိုးသက်ဟန်

'ကမ်းခြေပေါ်မှာ ကက်ဖကာ' (Kafka on the Shore)

ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်နေတဲ့ ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိနေတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ အဲဒီရေကန်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေသလို ခံစားရတဲ့အခါ မျက်နှာကြက်က လေဝင် လေထွက်ပေါက်လေး တစ်ခုကိုပဲ အားကိုးတကြီး ရှာဖွေပြီး အသက်ရှူ နေရတတ်တာမျိုးပါ။ လူငယ်ဘဝရဲ့ အထီးကျန်မှု၊ ကိုယ့်ကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ လွတ်မြောက်လိုစိတ်နဲ့ အိမ်ကနေ ဝေးရာကို ထွက်ပြေးချင်တဲ့ စိတ်ကူးဟာ ဟာရုကီမူရာကာမီရဲ့ 'ကမ်းခြေပေါ်မှာ ကက်ဖကာ' (Kafka on the Shore) ဝတ္ထုထဲက ကက်ဖကာတာမူရာ အတွက်တော့ စိတ်ကူးသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဒီခရီးစဉ်ဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိမ်ပြေးဇာတ်လမ်းထက် ပိုပါတယ်။ ဒါဟာ ကံကြမ္မာဆိုတဲ့ သဲမုန်တိုင်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမာကျောဆုံး ဆယ့်ငါးနှစ်သား ဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ ရုန်းကန်မှု ဖြစ်ပါတယ်။

'ကျီးကန်း' ဆိုတဲ့ ကောင်က ကက်ဖကာကို သတိပေးခဲ့တဲ့ 'သဲမုန်တိုင်း' တင်စားချက်ဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ သဘောသဘာဝကို အနုပညာဆန်ဆန် ဖွင့်ဆိုထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကံကြမ္မာဆိုတာဟာ အပြင်ဘက်က တိုက်ခတ်နေတဲ့ မုန်တိုင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သင့်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာတင် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲတိုက်ခတ်နေတဲ့ အရာမျိုးပါ။ သင် ဘယ်လောက်ပဲ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြောင်း၊ အဲဒီမုန်တိုင်းက သင့်နောက်ကို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီမုန်တိုင်းဟာ သင့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှု ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။" ဒီမုန်တိုင်းက မင်းပဲ။ မင်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ ဒီတော့ မင်း လုပ်နိုင်တာက မုန်တိုင်းကို တိုက်ပါစေတော့၊ မုန်တိုင်းထဲကိုသာ ခြေလှမ်းတည့်တည့် ဝင်လိုက်။ မျက်စိကို ပိတ်ထား၊ နားရွက်ထဲ သဲတွေ မဝင်နိုင်အောင် လက်နဲ့ သေချာအုပ်ထားပြီး လမ်းလျှောက်။" ကံကြမ္မာဆိုတာ ရှောင်ပြေးလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘဲ တည့်တည့်တိုးဝင် ဖြတ်ကျော်ရမယ့် အရာဖြစ်ကြောင်း မူရာကာမီက ကက်ဖကာရဲ့ ပါးစပ်ကတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးနေပါတယ်။

ကက်ဖကာဟာ သူ့အဖေဆီက ဆင်းသက်လာတဲ့ DNA ဆိုတဲ့ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေသူပါ။ သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးမွေးထူထူတွေနဲ့ အရပ်အမောင်းဟာ သူ့အဖေရဲ့ အမွေတွေ ဖြစ်ပြီး ဒါကို သူ ပြောင်းလဲလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားတွေကို ကျစ်လျစ်အောင် လေ့ကျင့်သလို၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုလည်း 'မာကျော' အောင် တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့အတွက် မာကျောခြင်းဆိုတာ စိတ်ခံစားချက်တွေကို တခြားလူ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းနဲ့ လောကကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသိပညာတွေကို စုပ်ယူထားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ကျောင်းစာတွေကို ရေမြှုပ်တစ်ခုက မင်ရည်ကို စုပ်ယူသလို အငမ်းမရ သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ အိမ်က ထွက်ပြေးပြီး နောက်မှာ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရချင်မှ ရတော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်နားလည်ထားလို့ပါပဲ။ "မင်း တကယ်ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဒီထက်မက အဆပေါင်းများစွာ မာကျောဖို့ လိုတယ်" ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း သူဟာ သူ့ရဲ့ DNA ထဲမှာ ပါလာတဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးကို ကျော်လွှားဖို့ ကြွက်သားရော စိတ်ဓာတ်ကိုပါ သံမဏိလို မာကျောအောင် ပြင်ဆင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝတ္ထုရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကတော့ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့က 'ပန်းကန်လုံးတောင်ကုန်း' ပေါ်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါပဲ။ စစ်အတွင်းမှာ ကလေး ၁၆ ယောက်ဟာ မှိုခူးရင်း ပြိုင်တူ သတိလစ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါဟာ သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါ။ ဒေါက်တာ နာကာဇာဝါရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အရ ကလေးတွေရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းဟာ ၅၀ ကနေ ၅၅ ကြားပဲ ရှိပြီး၊ ကိုယ်ပူချိန်ဟာလည်း ၉၇ ဒီဂရီအောက်ကို ကျဆင်းနေခဲ့ပါတယ်။ အဆန်းပြားဆုံးအချက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ပွင့်နေပြီး တစ်ခုခုကို ကြည့်နေသလို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရွေ့လျားနေပေမဲ့ အလင်းရောင်ကိုတော့ တုံ့ပြန်မှု မရှိတာပါပဲ။ အတန်းပိုင် ဆရာမဖြစ်သူကတော့ အဲဒီအချိန်က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမဟာ "ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်လို" အထီးကျန်မှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်ဟာ လူသားတွေရဲ့ ဝိညာဉ် ဒါမှမဟုတ် အသိစိတ်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ခေတ္တခဏ ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ Murakami-esque ဆန်တဲ့ ပဟေဠိကို ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။

အိမ်ပြေးခရီးစဉ်အတွင်း ကက်ဖကာဟာ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ 'ဆာကူရာ' (Sakura) ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဆာကူရာက ကက်ဖကာကို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ တီဗွီထဲက ဂီတအဖွဲ့တစ်ခုက အဆိုတော် တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်လို့ ပြောခဲ့သလို၊ သူ့မှာလည်း ကက်ဖကာအရွယ် မောင်လေးတစ်ယောက် ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ ကက်ဖကာရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဆာကူရာဟာ သူနဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကွဲကွာနေတဲ့ အစ်မ ဖြစ်နိုင်မလားဆိုတဲ့ သံသယနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရောထွေးနေခဲ့ပါတယ်။သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဒီဆုံစည်းမှုကို ဆာကူရာက 'ကံ၊ ကံ၏ အကျိုး' (Karma) အဖြစ် အခုလို ဖွင့်ဆိုခဲ့ပါတယ်။"ဒီဘဝမှာ ဖြစ်နေတာတွေရဲ့ ကံကြမ္မာတွေက အရင်ဘဝတွေရဲ့ အကျိုးဆက်လို့ ဆိုချင်တာပါ။ သေးငယ်လှတဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒါတွေက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။"ဒီစကားက ဘဝမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့ရတဲ့ လူစိမ်းတွေဟာ အကြောင်းမဲ့ ဆုံတွေ့ကြတာ မဟုတ်ဘဲ ဘဝရဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုခုအရ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။

ကက်ဖကာအတွက် 'ကိုမူရာ အောက်မေ့ဖွယ် စာကြည့်တိုက်' ဟာ စာအုပ်တွေ စုထားတဲ့ နေရာသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီနေရာက ရှေးဟောင်း သားရေဆိုဖာကြီးတွေ၊ ရှု့ခ်အယ်လင်တန်၊ ဘီတဲလ်နဲ့ လက်ဇက်ပလင် တို့ရဲ့ သီချင်းသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လုံခြုံရာ 'မိခိုရာ' (Sanctuary) တစ်ခုပါ။ သူ့အတွက်တော့ ဒီစာကြည့်တိုက်ဟာ သူ တကယ်နေခဲ့တဲ့ အိမ်ထက်တောင် ပိုပြီး 'အိမ်' ဆန်နေခဲ့ပါတယ်။အထီးကျန်တဲ့ ခရီးသည် တစ်ယောက်အတွက် စာကြည့်တိုက်ဆိုတာ အပြင်လောကရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကနေ ခေတ္တခိုလှုံနိုင်တဲ့ နေရာဖြစ်သလို၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိရာ နေရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ စာအုပ်တွေကြားထဲမှာ အချိန်ဖြုန်းရခြင်းဟာ ကက်ဖကာအတွက်တော့ သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း သဲမုန်တိုင်းကို ငြိမ်သက်စေမယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘဝရဲ့ မုန်တိုင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ရတာဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လွင့်ထွက်သွားမတတ် ပြင်းထန်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမုန်တိုင်းထဲကို တည့်တည့်တိုးဝင်ပြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သင့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုဟာ အရင်ကနဲ့ လုံးဝ တူမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ "မုန်တိုင်းကနေ မင်း ထွက်လာတဲ့အခါမှာ မင်းဟာ ဝင်ခဲ့တုန်းက လူတစ်ယောက်နဲ့တော့ လုံးဝ တူမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဟာ ဒီမုန်တိုင်းရဲ့အကြောင်းပဲ။"

ကက်ဖကာရဲ့ ခရီးစဉ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူလိုက်ရတာကတော့ 'မာကျောခြင်း' ဆိုတာ ရှင်သန်ဖို့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သလို၊ 'ဖြတ်ကျော်ခြင်း' ဆိုတာဟာလည်း ပြောင်းလဲခြင်းရဲ့ နိဒါန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ကိုယ်စီ ဖြတ်ကျော်နေရတဲ့ သဲမုန်တိုင်းတွေ ရှိကြပါတယ်။

သင့်ဘဝရဲ့ အတွင်းပိုင်း သဲမုန်တိုင်းကို သင်ရော ဘယ်လို ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ဖြတ်ကျော်မလဲ?

Review By Whisper Of Words