အဖေညာတယ် - လင်းအိမ်
အဖေ ...
ကျွန်တော့် ကို ညာခဲ့တာလား .. ။
ကျွန်တော်ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ အပြင်ထွက်ပြီဆိုရင် လက်ဆွဲပြီး လိုက်နေကျ။ စပ်စုတတ်တဲ့ ဗီဇပါတော့ မသိတာမြင် လက်ညှိုးထိုးမေးတော့တာပဲ။ အဖေကလည်း ကျွန်တော် သိလိုသမျှ အကုန်ဖြေခဲ့ပါရဲ့.. ။
ဒါပေမယ့် ..
အဖေ ညာခဲ့တယ်။
အပြင်မှာ နေကျဲကျဲတောက်ပူနေတယ်။ အဖေနဲ့ကျွန်တော်က ခြံထဲ အရိပ်ကောင်းတဲ့ အပင်အောက်မှာ အတူထိုင်နေကြတာပါ။
အဲဒီချိန်မှာပဲ "ပုန်းရည်ကြီးတွေ၊ အညာဇီးသီးတွေ ရမယ် "
စျေးတောင်းလေးကို ထမ်းပြီး အော်ရောင်းသွားတဲ့ လူတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့အိမ်ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတယ်။ နေကပူတဲ့အထဲ ထီးမပါ ဘာမပါဆိုတော့ ချွေးတွေ ရွှဲနေရောပဲလေ။
"ဖေဖေ၊ ဟိုလူကြီးက နေပူထဲထီးလည်းမဆောင်းဘူးနော် "
" နေအပူထက် ဘဝအပူက သူ့အတွက်အရေးကြီးတာကိုး သားရဲ့ "
" ဘဝအပူဟုတ်လား ဖေဖေ "
" ဟုတ်တာပေါ့ သား ရယ်။ ပညာမတတ်ခဲ့တော့ သူ့ခမြာ အရိပ် မရှိရှာဘူး။ နေပူထဲ ပင်ပင်ပန်းပန်းး ရှာဖွေစားသောက်ရတာပေါ့ "
" ပညာတတ်ရင် အရိပ်ရှိတာလား ဖေဖေ "
" ဒါပေါ့ သားရဲ့။ ပညာတတ်တော့ အရိပ်အောက်မှာ ပန်ကာအောက်မှာ ဘောဘ်ပန်လေး ကိုင်ပြီးလုပ်ရုံပဲ။ သားလည်း ဟိုစျေးသည်လို မပင်ပန်းရအောင် စာကြိုးစားရမယ်နော် "
" ဟုတ်ကဲ့ .. ဖေဖေ "
ခါတိုင်းထက် နှစ်ဆ စာတွေပိုကျက်ဖြစ်တယ်။
" သား .. ထမင်းစားပြန်တာ နောက်ကျလှချည်လား။ ချွေးတွေလည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲလို့။ ပုဆိုးလေးနဲ့ စင်အောင်သုတ်လိုက်နော် ၊ "
" ဟုတ်တယ် မေမေရေ .။ ပြန်လာခါနီးမှ ရထားဆိုက်လာတော့ တစ်ကြောင်း၊ နှစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်ရတာ "
" နေပူကြီးထဲမှာ ပင်ပန်းလိုက်တာသားရယ် "
" ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ မေမေရယ်။ လက ကုန်တော့မယ်။ အိမ်လခဖိုး အတွက်ပါ ပိုရှာရတာပေါ့။ သား မပင်ပန်းပါဘူး မေမေရ "
" သား အဖေသာရှိနေခဲ့ရင် ငါ့ သားလေး ဒီလို ပင်ပန်းမှာ မဟုတ်ဘူး "
အဖေ့တမ်းချင်းလေးနဲ့ အမေ ငိုပြီ။ သက်ပြင်းကို မသိမသာလေးထုတ်ရင်း ဆိုက္ကားကို အရိပ်ထဲ ထိုးရပ်ထားလိုက်တယ်။ ချွေးသုတ်ဖို့ အမေ ကမ်းပေးလာတဲ့ ပုဆိုးဟောင်းလေးက မျက်ရည်သုတ်ဖို့ ဖြစ်သွားတာကို အမေ့ကို မသိစေချင်ပါ။
အိမ်ထဲအဝင်ဧည့်ခန်းလေးမှာ ဓါတ်ပုံ နှစ်ပုံ ကယှဉ်တွဲ ချိတ်ထားတယ်။ ဝိဇ္ဇာဘွဲ့ရ အဖေ့ဓါတ်ပုံနဲ့ သိပ္ပံဘွဲ့ရ ကျွန်တော့်ဓါတ်ပုံလေးက အင်မတန်မှ ကျက်သရေရှိလိုက်ပါဘိ ။
⬛
လင်းအိမ်
(ဟဟတစ်မျက်နှာဆုရဝတ္ထုတို)
#ဆရာရဲ့fbအကောင့်မှ ကူးယူထားပါသည်။
Comments
Post a Comment
တခုခု ပြောထားခဲ့ပါ။